AI verandert steeds meer bedrijven op twee manieren tegelijk. De vorm van organisaties verschuift van piramide naar diamant. Minder brede onderkant, meer zwaarte in het midden. Taken die vroeger leerwerk waren, zoals eerste analyses, samenvattingen en controles, worden steeds vaker door systemen opgepakt. Wat overblijft, is werk dat vraagt om context, afweging en verantwoordelijkheid. Daardoor wordt het midden van de organisatie belangrijker dan ooit.
Tegelijk verandert de manier waarop teams werken. Steeds vaker ontstaan centaur teams: mensen en AI die samen één taak uitvoeren. Mensen bepalen richting, betekenis en grenzen. AI verkent opties, rekent door, vergelijkt patronen en versnelt het proces. Dat kan tot betere besluiten leiden, niet omdat AI slimmer is, maar omdat het menselijk oordeel wordt ondersteund door meer perspectief en snelheid.
Hier ontstaat ook spanning. De diamant roept de vraag op waar talent zich nog ontwikkelt als instapwerk verdwijnt. Wie leert het vak, wie maakt fouten, wie groeit door. De centaur roept een andere vraag op: wie blijft wakker als systemen steeds overtuigender klinken. Automatisering helpt, maar eigenaarschap kan niet worden geautomatiseerd.
Wat ik zie bij leiders die hier bewust mee bezig zijn, is dat het gesprek verschuift. Minder focus op efficiency alleen, meer aandacht voor hoe besluiten tot stand komen. Minder praten over tools, meer over verantwoordelijkheden, toezicht en professionele oordeelsvorming. AI wordt dan geen trucje, maar een vast onderdeel van hoe teams denken en werken.
Dit is geen verre toekomst. Deze herontwerpen gebeuren nu. In advies, finance, overheid, marketing, zorg. Minder lagen, andere rollen, nieuwe combinaties van mens en technologie. Wie dit reduceert tot kostenbesparing, mist de kern. Het gaat over hoe organisaties slimmer, zorgvuldiger en consistenter kunnen beslissen in een wereld die sneller beweegt.
Misschien is dat de echte leiderschapsvraag van dit moment: als je organisatie een diamant wordt en je teams steeds meer op centaurs lijken, waar borg je dan menselijk oordeel, vakmanschap en moreel kompas in besluiten die steeds sneller genomen worden?
